Simon Watson ziet ruimte voor verdere innovatie windenergie

Simon Watson (foto: TU Delft)

Dankzij drie nieuwe grote offshore windparken die Nederland gaat aanleggen in de Noordzee kan windenergie in 2030 naar verwachting in 40 procent van de totale elektriciteitsbehoefte voorzien. Volgens Simon Watson, hoogleraar Wind Energy Systems aan de TU Delft, is er nog ruimte voor verdere kostenreductie en innovatie.

Watson is verheugd over de komst van de nieuwe offshore windparken, die in belangrijke mate bijdragen aan het terugdringen van de CO2-emissie. Voor de zichtbaarheid van de windmolens hoeven bezorgde kustbewoners en recreanten niet te vrezen: de nieuwe parken komen namelijk maar liefst 50 km van de kust. Met de milieu-impact zal het ook wel meevallen, verwacht Watson. “Het grootste probleem is waarschijnlijk de geluidsoverlast in de bouwfase. Maar daar kun je van tevoren wel een oplossing voor bedenken”, zegt hij in een bijlage over duurzame energie van het Financieele Dagblad,

Het feit dat zo’n park straks zonder staatssubsidie wordt aangelegd, kan voor het imago van windenergie ook zeker geen kwaad. Al is dit argument volgens Watson een beetje een wassen neus, omdat de overheid wel degelijk meebetaalt aan het aanleggen van de benodigde infrastructuur door TenneT. “Uiteindelijk krijgen alle energiebronnen enige vorm van staatssubsidie. Dat geldt ook voor fossiele bronnen.”

Verdere innovatie
In zijn recente intreerede als hoogleraar aan de TU Delft zegt Watson dat er nog steeds veel ruimte is voor verdere kostenreductie en innovatie. “Bijvoorbeeld met betrekking tot de windcondities. Geavanceerde statistiek en modelleringstechnieken kunnen worden gebruikt om potentieel complexe windomstandigheden die de prestatie en levensduur van windturbines kunnen verminderen, beter te begrijpen. Het is belangrijk om de interactie van de wind met de turbine beter te begrijpen om de energieopbrengst te optimaliseren en de last op de turbine te verminderen. Dit kan door de turbineblad-dynamica te verbeteren, de aansturing te optimaliseren en wake-effecten –door het zog van andere turbines – te minimaliseren.”

Waar we wat Watson betreft uiteindelijk naartoe moeten is een vorm van energiemanagement, gestoeld op de combinatie van zon en wind, waarbij je op Europees niveau afspraken maakt over de uitwisseling van stroom uit zon en wind. “Noordelijke landen kunnen windenergie exporteren naar andere regio’s op het moment dat er veel wind is, in ruil voor zonnestroom uit zuidelijke landen met meer zonuren.” (Bron: Maritiem Nederland)

Please follow and like us:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *